"my brother lives over there..."

Na een paar wilde en heerlijke ritten (kwa uitzichten dan), waarbij goede vering onontbeerlijk bleek te zijn, zijn we ondertussen aangekomen in Kisumu…
Maar laten we vooral niet voorlopen op de zaken, voor Kisumu was er Kabodo met de ongelooflijk sympathieke Mama Martha (ken je de ietwat mollige zwarte vrouw uit de tekenfilmpjes van Tom&Jerry? Voila: Mama Martha).

De trip (zonder tripstick) naar Kabondo was te vergelijken met een wildwaterparcours maar dan door stoffige “wegen”. Bij het rijden over de putten, nog nooit waren ze zo diep, voelde je je ruggengraat meetrillen… Door de Rift-Valley rijden was echt de moeite… nog een kudde giraffen en zebra’s gespot, helaas weer te ver voor een deftige foto… De binnenverluchting van de jeep heeft ook nu weer heel de tijd aangestaan, ditkeer voor het stof. (IN Nairobi was dit voor de giftige gassen)

Na 6.5uur bereiken we dan toch heelhuids en zonder ernstige breuken onze primitieve hut. Temidden van een groene oase staat de hut, samen met Mama’s woonst en nog wat andere barakken (waaronder de wc -jaja, de put in de vloer- en het buitenmaatse kippenhok). 3 dagen zonder electriciteit en stromend water, nachtelijke muggenaanvallen, slapen in netjes, padden die stiekem de hut binnendringen, locale gerechten (erg lekker allemaal, behalve ben ik geen fan van stenen in mijn mais en is luk geen fan van linzen… -punt), wandelingen door de groene omgeving en locale bewoners die steevast op ‘Hello!’ ‘Fine!’ antwoorden en dan even een ‘korte’ familiegeschiedenis geven van waar welke broer woont, wat zijn werk is, waar zijn werk is en hoeveel dochters, zonen, nonkels,… ze elk hebben.
Een ontmoeting gaat hier dus als volgt: een handdruk (ookal kom je dus gewoon iemand tegen tijdens een wandelingetje in de brousse…) dan een kleine ‘hello-finethankyou-howareyou-yes-…-yeeeees-…-my brother lives over there’ en dan weer een handdruk ookal was de vorige nog maar 28 seconden geleden (bij dit alles wordt gemiddeld ook nog eens 7keer ‘thank you’ gezegd –ookal is ons nooit echt duidelijk wat we precies gedaan hebben)… en dan kan je weer verder. (de volgende gaan begroeten…)
Maar neem dit absoluut niet als een slecht woord over onze ervaringen hier! Vriendelijk als ze zijn word je vaak uitgenodigd voor een thee in hun hut, en zwaaien ze breed glimlachend reeds van ver bij het zien van onze (witte) hoofden.
En zweeeeeten dat we hier hebben gedaan… liters.

Nadat we Kabondo hebben bewandeld, bezweet en panoramagrafisch gefotografeerd (en de familiegeschiedenis kenden van half het dorp, kijk eens, kijk eens) vertrokken we richting Kisumu, een kleine stad ten oosten van het Victoria-meer. Veel bodaboda’s (een fietser met –volledige en werkende- fiets die je taxigewijs achterop neemt richting waar je maar wil, maar nog niet echt gebruik van gemaakt…), veel auto’s (pas op ze rijden aan de andere kant , eeeeeerst rechts kijken, dan pas links…), veel kleine winkeltjes, een markt, een groot park (waar je nog maar je fles water bovenhaalt en de bedelaars komen op je af, allen denkend dat je van Amerika bent en geld strooit) en standjes op straat met –af en toe illegale, maar vooral ook hilarische- goederen (zoals daar zijn: een diploma ‘medicijnen’, voorgeraapte stenen –wtf?-, rubberen stempels –wtf?- en soeepper-illegale kopies van DVD’s…)(ons kopieke van de film ‘300’ werkte anders wel vlotjes, de best spendeerde anderhalve euro van ons leven)

We slapen in Sooper Guesthouse. De grapjassen hadden een kleine fout gemaakt bij de reserving (dan doet ge nog moeite om gvdmm op voorhand te reserveren…) en als gevolg sliepen Luk en ik de eerste nacht gezellig samen. Vandaag verhuisd naar een grotere kamer (pakweg 3 keer zo groot als de vorige) met terras.

Nu even bloggen en sewwes weer op pad. Foto’s opladen zal voor een andere keer zijn, de cybercafés hier gaan aan een snelheid van 64kb! (supertraag naar onze normen, als in de inbel-verbindingen van 10jaar geleden)
Soit, we trekken de stad in…
On your marks, get set, ready, GO (dixit Mama Martha eergisteren om ons de deur uit te jagen toen ze wou gaan slapen…)(ghehe…)

Vertrek naar Kabondo

Al heeft u reeds een tijdje niet veel meer van ons gehoord, wij leven nog steeds EN hebben daarbij een paar enorm goede/leuke vooruitgangen/ervaringen geboekt/gehad (schrappen wat niet past).
Jammer genoeg (gelukkig voor ons project eigenlijk, al geldt dit niet voor de fanatieke bloggers) vertrekken wij morgenvroeg om 8u (TE VROEG WE KNOW) naar Kabondo (het primitieve dorpje) en zijn wij genoodzaakt nog een aantal dingen te regelen… waar het aanvullen van onze super-blog niet bijhoort…

Om jullie alsnog te bekoren hier een extreem korte samenvatting van onze nieuwe avonturen (die later zullen bijgevoegd worden met een paar extreem leuke foto’s):
Giraffen voederen en aaien, aapjes in de tuin, bezoek aan Masai Markt (markt in alle zin van het woord: mensen overload, spullen overload, afbieden, aanklampen,…), boeiend gesprek met Erastus Abonyo (Prof van de Nairobiaanse universiteit) over ons onderwerp, welk ondertussen wat veranderd is, eerste keer alleen ‘wandering’ door Nairobi en bussen zoeken, bezoek aan Kibera (sloppenwijk van Nairobi) met locale persoon, Linus, en daarbij horend een extreem interessant gesprek over de nodige aanpassingen van dergelijke sloppenwijk, meerijden met een matatu (voor degenen die niet meer weten wat het was en niet omlaag willen scrollen: een buske volgepropt met locals), inademen van giftige gassen en nog veel meer…
(bij wijze van teaser hebben we toch nog net twee foto's kunnen bijvoegen, de rest en het verhaal erachter komt later) (check die toerist met die giraf!) (toeriiiiist!)

Geen nood, we zijn, en zullen blijven, in goede handen en van zodra we tijd en internet vinden zullen wij jullie allen weerom informeren over onze ontmoetingen (dierenrijk,fauna, mensen en andere) en avonturen!

Bij deze een dikke pakkerd
En tot schnell!
uw
Fie & Luk

miaaaa !!!

Nen Ibis in volle vlucht, zeg maar... de beesten zijn best wel spectaculair groot tegenover ons mussen en merels, maar zijn dusdanig prominent aanwezig dat ze al snel vervelen...
Desalniettemin kunt ge der af en toe wel is een schoon fotooke van trekken. (met dank aan Mia's superzoomlens en haar tuin, alwaar de beesten dus verblijven)
Gisterenochtend heeft zo'n beest ons dus dik wakkergekrast, dat gaat ongeveer als op de volgende foto...


Verder ook nog een bloemeke uit een van de talrijke bloemperkskes, voor de liefhebbers.

Spannende verhalen in Nairobi

De zon is onder, de nacht valt snel, een donker deken overtrekt het Nationaal Park van Nairobi.

Als laatste Jeep volgen we het konvooi om niet verloren te rijden in het labyrintische park. De voorgangers kennen de weg op hun duimpje. De eerste vijf minuten kunnen we het konvooi makkelijk bijhouden, door de stofwolken heen de rode lampen van onze voorganger volgend.

Maar daan … alsof een ongelukkig toeval achter elke groene plant/struik/boom-achtige toestand schuilt, verliezen we in een paar wilde haakse bochten en bumpervermorzelende diepe putten onze voorgangers.

Plots is de duisternis ijzingwekkend aanwezig.

Een splitsing dwingt ons een keuze te maken tussen stofwolk en stofwolk. Rode achterlichten zijn reeds lang niet meer te bespeuren.

Links!
Rechts!
Links?
Rechts?

We smijten ne munt op en kiezen voor de stofwolk … Rechts?

Na 500 meter, weerom een splitsing en onze kansen op succes dalen exponentieel…

Na 300 meter … Links?

Nog zo’n kilometer gepasseerd, vloekend in de auto over het wilde cowboy-konvooi dat ons stiekem achterliet tussen de aankomende leeuwen. PLOTS: LAMPEN …. KOPLAMPEN!!!!
GERED!

We rijden erheen, en blijkt dat zij in de tegenovergestelde richting rijden (balen).




Bottomline: Zij kennen de weg ook niet maar uiteindelijk zijn we toch het park uitgesukkeld.






Mia, Luk en ik wachten deze avond de aankomst van twee extra (en ons onbekende) gasten af. Wij werken rustig op de computer terwijl Mia elders in het huis bezig is.

De huistelefoon gaat, blijkbaar vindt de taxichauffeur, die de gasten transporteert, het huis van Mia niet. Mia gaat in de andere kamer telefoneren terwijl Luk en ik gezapig onze contacten mailen.
Dan gaat Mia’s GSM (zo’n 10 minuten na de vorige rinkeldinkel).
Het is Kristel voor Mia. Ik neem op en begin een zoektocht, door de mansion, naar Mia.

Geen spoor van Mia.

We nemen Kristels boodschap aan, en gaan lichtelijk panikerend verder op zoek naar Mia. We checken of ze met de auto vertrokken is en of de nachtwacht misschien meer weet.
(in het achterhoofd houdend dat deze woonwijken extreem zwaar beveiligd zijn met prikkeldraad, nachtwachten en ettelijke stalen accordeondeuren en megasloten eraan)

Geen spoor van de nachtwacht.

We doorzoeken Mr. Nachtwacht’s cabine en vinden daar welliswaar een matrak… Dewelke we wel nuttig achten. De matrak nemen we mee en gaan in ‘James Bond’- stijl heel de mansion afsluiten. We bellen naar Mia’s huistelefoon (normaliter nog steeds in de hand van Mia, as we presume) … geen bereik… enkel het onbeantwoorde gerinkel van de tweede telefoon ergens in een uithoek van de mansion…

Dan maar de tuin, keuken, berging, … doorkammen…(als in een echte horror B-movie: eg. SCREAM I,II EN III: twee studenten argeloos werkend, het hoofdpersonage mysterieus verdwenen, de studenten gaan op zoek, vermoedens alom over het ontdekken van een knock-out geslagen Mia achter de kast (achter de kast … wie had dat verwacht) *gevaarlijk muziekje op de achtergrond… vele hoge tonen…*)




Bottomline: Mia verschijnt toch aan het hek.

(Taxi was in de gracht beland en lichtelijk tegen een boom gereden, waardoor de Nairobiaanse nachtdispatch alvast mee begon te duwen en Mia op zoek ging naar de plek van misdaad om de hulpeloze Belgen te redden.)


Slaapzacht … gnégnégnééé…

'Sundown'-en

1 ding is zeker: een Jeep in Nairobi is absoluut noodzakelijk.

We reden het nationaal park binnen, de eerste 100-en meters waren op normaal asfalt maar daarna stoffige wegjes in het typische rode zand met een niet-bezaaid-met-putten-van-een-halve-meter-diep-weg-percentage van onder het absolute minimum tot nu toe (ongeveer 5,6%) ... geen lachtertje met de auto anders... (als je achter een andere auto reed betekende dat trouwens een stoffig ondoorzichtig gordijn voor je... Jochei!)

Tijdens onze 'bumpy-road' zagen we eeerst links in de grote vlakte een paar zebra's grazen (deze waren wel vanaf ons auto-zicht slechts een paar mm groot, oftwel op ettelijke kilometers afstand gewoon een zwart-wit gedrocht dus) toen PLOTS Luk hysterisch begon te roepen, links van 'der Jeep' stond op nog geen 2 meter afstand een giraf te schnabbelen aan wat groene plant/struik/boom-achtige toestanden... (jawel jawel, een échte giraf, zoeen als van in de safari-boekskes)(spijtig genoeg hebben we van dien geen foto kunnen nemen, maar wel van zijn broer die een beeke veel verder stond... spijtig)

(btw ook een familie -maak daar 10 families van- mariboes gespot)

De 'sundown' was gezellig, een picknick in het park met allerhande mensen en u raadt nooit met wie wij gezellig hebben liggen keuvelen over Global Warming ..... *nu is uw kans om 3 keer te raden en neen het is niet Al Gore... ok, uw kans is voorbij* het was Alain Hubert! alias de partner van Dixie Dansercoer! Hij is net terug van zijn 'trip' van Syberië naar Groenland in 106 dagen (zo'n 1900-2000km). We hadden vooral een babbeltje over educatie en 'science' en dat er welliswaar NU (en niet morgen) dringend iets moest veranderen aan de mentaliteit/het gedrag van de gemiddelde mens/regering. Erg interessante discussie weliswaar... en een erg 'bezield' man, charismatisch. (wie had dat gedacht, midden in het nationaal park van Kenia, met de sun die downt op de achtergrond, een rode wijn in de hand, een Indiaase knabbel in de andere, een babbel met dén Alain Hubert)

Ook een uiterst sympathieke indiër van UN-Habitat was ter plekke, die met ons gerust wat info wilde delen en ons ook zijn visite-kaartje gaf om verdere evoluties van ons project eens te bespreken ... Tot zover onze 'networking', aangezien de zon überschnell onderging, daarbij de temperatuur ook kelderde en de mogelijkheid bestond van het aankomen der ene leeuwenfamilie.

De avond eindigden we in Mia's Mansion met weerom een lekker maal, nadat een Matatu (een gevaarlijk buske volgepropt met locals) ons bijna van de baan reed. Een glaasje wijn op het terras met discussie over kunst en culturele initiatieven en de nacht was weerom daar!

(maar geen nood voor diegene die ons benijden, vanaf volgende week zitten we in elentriek-loos hutje met een gat in de grond als wc en eten we alle dagen spinash-maïs naar het schijnt...)

Tot binnenkort...

howhow,

even gauw updeeten he.

Onze vlucht is vlotjes verlopen, op een paar vetsige

turbulenties, een krijsend/haartrekkend/hoofdkussen-lapjepikkend kind achter ons, sluikstorter van afgekloven klokhuizen in het gangpad naast ons en een 'jawel-ik -mag-mijn-stoel-heel-de-tijd-achteruit-zetten-ookal-slaap-ik-niet'-dwaze vrouw voor ons.

Al zwaaiend stond Mia ons op te wachten en zijn we met haar vehikel naar haar (noem het gerust een) mansion gereden over lichtelijk afbrokkelende wegen door verkeer waarin de belangrijkste regel is 'go with the flow or have an accident'.

Kleine beschrijving van het huis: übergroot.

Wel stevig ommuurd (met dubbele prikkeldraad) en bewaakt door lokale nacht-en dagwacht (een verplichting zij het voor veiligheid, zij het voor tewerkstelling van de locals).

Nog gezellig getafeld en gekeuveld op haar terras met uitzicht op de grote tuin met dampend zwembad. Daarna klokje rond geslapen (voor een keer) en gewekt door de zwarte wouw (wààààààààuuuuuuuuuuw!!!! -zegt hij).

Royaal ontbijt/middagmaal met passievrucht, mango, yoghurt, croissant, kaas en heerlijke koffie... Naïrobi.Royale.

Het weer is anders dan verwacht wat frisjes en dus zijn we niet echt zwaar voorzien... mss toch nog een extra pulleke kopen later.

Sebiet gaan we 'sun-down'-en in het nationaal park van Naïrobi, i.e. aperitieven met hapjes en belangrijk volk waar we absoluut wat kunnen 'netwerken'. Dit alles IN het nationaal park... (alowli mowli) Dus nu gaan we vlug op zoek naar toch nog een deftige outfit, aangezien we voorzien waren op lemen hutten.

2dagen voor vertrek

dagdag iedereen,
( in volledige dagboekstijl: )
woensdag 11 juli, 23u50, twee dagen voor vertrek
Eigenlijk veel te veel geregel. Fie en ik lopen allebei continu apart rond van hier naar daar voor 'regeliteiten'... we komen amper toe aan het eigenlijke onderwerp, het eigenlijke voorbereiden van onze thesis, wat jammer is natuurlijk, maar geen nood, dat valt allemaal wel mee en is natuurlijk relatief. Het documentation centre (waar alle thesissen van vorige jaren op een stoffige edoch systematische wijze voorhande zijn) waar we al enkele dagen plannen heen te gaan, hebben we eigenlijk nog altijd niet deftig gezien -op een enkel bezoekje tussen kwart voor drie en drie na. (hoera)
Mijn valies is in feite al gepakt, fie ging de hare morgen nog doen, maar dan nog moet ik morgen nog lopen tussen de bibliotheek, den apotheker en de velpia. We zullen blij zijn als we op het vliegtuig zitten... (en ik heb den indruk dat dit NIET de laatste cliché wordt die we hier gaan uitkramen)
Nu, wat gaan we doen als we uitstappen in Naïrobi? Awel zie...
Eerst en vooral worden wij opgepikt door Mia, ons aller contact-persoon binnen de Hope for Kabondo stichting (waarover later meer). Daar zullen we de eerste nacht doorbrengen en misschien/waarschijnlijk ook enkele meer. Zij stuurde ons net een mail met het nieuws dat ze veel bezoekjes heeft in de komende week dus het wordt een gezellige drukke boel. Misschien/Waarschijnlijk gaan we later deze week ook bij Michelle logeren, een vriendin van de mama van Fie die daar al enkele jaren woont (voor zover ik dat toch goed begrepen heb), en die ons veel nuffige fips kan geven. (voor zover Mia dat natuurlijk ook al niet doet natuurlijk :))
Soit, na een weekje rijden we met de wagen (van Mia) naar Kabondo -tis te zeggen, Mia rijdt en wij en haar twee dochters zitten achterin-of zoiets- ene dorp tussen Kisumu en Kisii. Ik weet, ik weet, dát zijn iéts te veel Afrikaanse namen met een K tesamen, maar geen nood, als ge KABONDO onthoudt zijn wij al méér dan tevreden. Dat is namelijk het dorpke waar we onze nederige billen een drietal maanden zullen planten in zwarte vruchtbare Afrikaanse aarde -jep jep, zwarte vruchtbare Afrikaanse aarde. Ik parafraseer Annemie Struyf (u weet wel, Annemie Struyf) uit haar boek 'Mijn status is positief' (een aanrader trouwens voor eenieder die vertrouwd wil geraken met het project waarvoor we in feite daar zijn en tevens ook gewoon voor nog eens een aangrijpend goed boek te lezen): Kabondo is pure zwarte idylle, uit een prentenboek, met prachtige vergezichten, kleine hutjes en loslopend pluimvee en Mama Martha (onze gastvrouw nota bene) is een zwarte Afrikaanse moeder zoals wij ze graag hebben, liefdevol en vrolijk, dik en rondborstig en als ze je in haar armen sluit voel je je alsof je een tweede huis hebt gevonden.
(niet slecht geparafraseerd luk, als zeg ik het zelf)
Dat brengt ons naadloos tot Mama Martha, onze gastvrouw waar we al zoveel over gehoord hebben. Zij heeft een stukje grond in Kabondo waarop een drietal hutjes staan en in twee daarvan (of één, schiet me niet dood) mogen wij slapen gedurende ons verblijf (joinks! dankjewel Mama Martha!)
Het project zelf van waaruit we eigenlijk ons veldwerk starten heet Hope for Kabondo, genaamd naar Hope, een weeskind dat uiteindelijk geadopteerd is door Annemie en aldus in België woont nu. Het draait daarginds dus in feite rond Hope Home, een weeshuis met een 20 tal kinderen, in het dorp Kabondo. Ikzelf ga nu even niet verder op dat verhaal ingaan want dit alles is uitgebreid beschreven in het voorgenoemde boek en op http://www.hopeforkabondo.org/.
Daarover wou ik enkel nog kwijt dat Hope éérst door Achieng geadopteerd was (zonder haar was ze zeker gestorven) en daarna pas door Annemie. Achieng is de prachtige -wenende- vrouw op de cover van het boek en haar status is positief.

Het veldwerk dat wij gaan doen houdt hetvolgende in:
een doorlichting van de werking van "het dorp Kabondo" en -als een soort vertrekpunt maar tevens ook zijspoor- de werking en plaatsing van het weeshuis daarin. Dit "dorp" bestaat wel uit 40.000 inwoners, laten we zeggen een groot Leuven, dus echt "dorp" is het niet. Op het eerste zicht in een rurale context, maar zoals we reeds leerden; ruraal en urbaan zijn in Afrika twee eerder irrelevante begrippen geworden en lopen erg in mekaar over -voor zover dat in Vlaanderen ook niet het geval is natuurlijk. Niet gemakkelijk om het duidelijk in twee woorden uit te leggen, maar laten we het erop houden dat we daar zelf wel een redelijk goed zicht op hebben.
We zullen ongeveer als volgt te werk gaan: eerst twee weken in Kabondo voor een eerste kennismaking en ontdekking. Dan een anderhalve week in Naïrobi (hoofdstad Kenia voor wie nog niet mee was) om professoren en de bibliotheek te consulteren. Daarna terug een 3tal weken in Kabondo en eventuele uitstappen naar Kisumu, wederom voor consultatie van bibliotheken. Dan gaan we een 2tal weken rondtrekken, waarheen, dat zal zichzelf dan moeten uitwijzen en daarna nog een finale 2weken Kabondo voor het finaliseren van ons veldwerk.
Ainsi zijn we na ongeveer 11 weken terug in België, net op tijd voor het huwelijk van mijn broeder Stefaan met mijn bijna-schoonzus Caroline. (hoera!)

Zo, wat moet ik daar nog meer over zeggen? Hm, er valt zoveel te zeggen.
Merci ma en pa misschien. Da's zo wat het belangrijkste denk ik dat valt te zeggen nu.

Verder zullen we onze blog wekelijks updeeten, als we in de weekend naar Kisumu trekken (de dichtstbijzijnde middelgrote stad, aan het Victoriameer) (Hmm, Dr.Livinstone... I presume...)
Want in Kabondo is er, op de twee zonnepanelen van Mama Martha na, geen elektriciteit en aldus geen frigo, geen tv, geen kabel en nee, geen internet dus.
Goed, ik stop er hier mee, morgen nog een druk dagje, laatste pakkingen, laatste zoen, laatste échte Stella en dan overmorgenvroeg, hops, vliegtuig in en vliegen maar...

nu, slapen maar,
toedeloe
met veel groeten,
puk

ps: wil iemand dit geregeld voor de bomma afdrukken, want anders zal het niet lezen...? dankjeveel